Roc du Maroc 

Het verhaal van Maxim Buyl

Etappe 1

De eerste rit was meteen een stevige uitdaging: een technisch en zwaar parcours vol stenen, pittige klimmen en een beetje regen. We passeerden indrukwekkende rotsformaties, bekend uit de film The Ten Commandments, waar Mozes met de tien geboden van de berg afdaalt. En alsof dat nog niet genoeg was, kregen we vandaag meteen de steilste klim van de RDM voor de kiezen...

Etappe 2

Dag 2 begon vroeg! Om 7 uur vertrokken we voor een neutralisatie van 8 km, richting het imposante kasteel dat bekend is uit de film Kingdom of Heaven. Om 8 uur stonden we allemaal op één lijn, klaar voor de start van een lange en zware rit. Vandaag trokken we het Atlasgebergte in, en dat hebben geweten! Eindeloos veel stenen, pittige beklimmingen en een kleine valpartij... Wat een dag, wat een avontuur.

Etappe 3

Wat een apocalyptische dag... Eén van de koninginnenritten, met als hoogtepunt een beklimming tot 2400 meter hoogte. Ik startte goed vooraan, met de ambitie om zo snel mogelijk aan de aankomst te zijn. Maar door het slechte weer van de afgelopen dagen en weken was het parcours compleet veranderd. Fietsen door stromende rivieren, regen, onderkoeling, jezelf moeten terugvinden en dan ook nog kettingproblemen... Hulp moeten vragen en zo een uur verliezen... Wat een dag!

Bert de Backer verwoordde het perfect toen ik hem vroeg wat hij het liefste doet: "100% de weg." Na vandaag kan ik dat alleen maar beamen.

Etappe 4

Na een koude nacht op 1800 meter hoogte stond er een rit van 71 km op het programma. Door de regen reden we opnieuw een iets ander traject, afwisselend met enkele stevige klimmen op zo'n 1900 meter hoogte. Maar het mooiste van de dag? Het weer dat meezat en de motivatie die Bavo Mortier en ik elkaar bleven geven. Na enkele zware dagen deed een iets kortere rit enorm veel deugd.

Etappe 5

We lieten het Atlasgebergte achter ons voor een rit door het Saghrogebergte. Na een lange en snelle aanloop volgden de pittige stukken en stevige beklimmingen. Na zo'n 30 kilometer kwam ik in een grote kopgroep terecht. Na het eerste checkpoint trok ik samen met Manu en Tom verder als de eerste drie van de etappe. Later nam Thomas de plaats van Tom in de kopgroep over. De laatste 30 kilometer reed ik zo goed als alleen, want het beste was eraf. Toch mooi als 3e geëindigd in de rit, ook al is er geen echt klassement. Een dag om van te genieten, met prachtig weer, indrukwekkende uitzichten en mooie kilometers.

Etappe 6

De koninginnenrit van Roc du Maroc: met maar liefst 152 kilometer op de teller meteen ook de langste rit van de week. Een hele dag door uitgestrekte woestijnvlaktes... trappen, trappen en nog eens trappen, zover het oog reikt! Met zo'n 27 graden was het echt zalig om te fietsen en te genieten van de indrukwekkende omgeving. De aankomst lag in het iconische The Mummy-decor. Een prachtige dag en opnieuw eentje om niet snel te vergeten.

Etappe 7

Vandaag stond de laatste rit van deze Roc du Maroc op het programma. Nog een goede 67 kilometer, met amper hoogtemeters. Toch werd het nog een stevige rit, met eindeloze open vlaktes en vooral heel veel wind. Kort gezegd: afzien tot de finish. Maar de ontlading achteraf? Die was des te groter. Wat een gevoel!

Roc du Maroc... je hebt je naam niet gestolen! Een week vol stenen, klimmen, afzien en grenzen verleggen. Na elke zware inspanning wachtte het bivak, waar we konden ontspannen en de nacht doorbrengen in onze 'gezellige' Decathlontent. Niet altijd even gemakkelijk of comfortabel, maar het hoort er allemaal bij en maakt dit avontuur juist zo bijzonder.

Ook het leven in Marokko heeft een diepe indruk op mij nagelaten. De armoede die je er ziet, doet je stilstaan bij wat je zelf hebt. Vooral die kinderen langs de kant van de weg zal ik niet snel vergeten, net als hun eigen, hartverwarmende manier van aanmoedigen.

Daarnaast ben ik ontzettend dankbaar voor alle fijne mensen die ik heb leren kennen, de zotte verhalen en de onvergetelijke momenten. En vooral: respect voor elke deelnemer. Wat een karakter, doorzettingsvermogen en mentale kracht heb ik gezien, zeker nu dit misschien wel één van de zwaardere edities was. 

Na vorig jaar — toen ik enkele dagen voor vertrek mijn pols brak en mijn avontuur in het water viel — voelt deze editie extra bijzonder.

Roc du Maroc was zwaar, soms afzien tot het uiterste, maar vooral een avontuur dat ik altijd zal koesteren. Een ervaring die mij niet enkel fysiek, maar ook mentaal zoveel heeft bijgebracht. Ik kijk met een enorm trots gevoel terug op deze week!